Zarządzanie strategiczne w bankowości cz. II

Przykład innego, bardziej zintegrowanego podejścia do zarządzania bankiem prezentuje D. Strahl [94]. Przedstawia ona ogólne ramy koncepcji modelu zarządzania bankiem przez cele w postaci następujących faz:

– sformułowanie celów strategicznych banku,

– sformułowanie celów cząstkowych funkcjonowania banku,

– diagnoza kondycji ekonomicznej banku,

– diagnoza możliwości kadrowych w zakresie osiągania celów banku,

– monitorowanie stopnia osiągania celów strategicznych i cząstkowych,

– sformułowanie ścieżek dojścia do wytyczonych celów.

Ponieważ w podejściu tym występuje wyraźnie wyróżniona faza formułowania celów strategicznych, możemy więc przyjąć, iż model ten dotyczy zarządzania strategicznego bankiem. Możemy uznać, podobnie jak R. Krupski, że zarządzanie strategiczne bankiem stanowi kolejny etap w ewolucji teorii i praktyki zarządzania. Stanowi ono odpowiedź na wyzwania współczesności, tj. rosnącą turbulencję otoczenia, globalizację rynków, klientów i konkurentów oraz zwiększone liczbę i poziom komplikacji informacji, jakie należy uwzględnić przy podejmowaniu decyzji zarządczych.

Rozpatrując zarządzanie strategiczne w kategoriach instytucjonalnych, tj. według jego umiejscowienia w strukturze organizacyjnej, należy je powiązać z naczelnym kierownictwem firmy (zarządem), które zasięgiem swych decyzji obejmuje wszystkie główne sfery funkcjonowania banku. Zarząd banku określa jego misję, identyfikuje strategię oraz cele strategiczne, a także stosuje najlepsze metody realizacji celów strategicznych (np. wzrost rynku poprzez przejęcie innego banku).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *