Regulacja franchisingu w Stanach Zjednoczonych

W krajach Unii Europejskiej oprócz Francji, która 31 grudnia 1989 roku, na prośbę Francuskiej Federacji Franchisingowej, przyjęła ustawę o ujawnieniu wszelkich informacji dotyczących sprzedawanych rzeczy/praw przed dokonaniem transakcji, nie istnieją osobne uregulowania dotyczące franchisingu. Jedynym ogólnym aktem prawnym przyjętym przez wszystkie państwa Unii jest wspomniane już rozporządzenie Komisji Europejskiej z 1988 roku.

Regulacja franchisingu w Stanach Zjednoczonych ma miejsce na dwóch poziomach: federalnym i stanowym. Na szczeblu federalnym franchising reguluje rozporządzenie Federalnej Komisji ds. Handlu {federal Trade Commission’s Trade Regulation Rule on Franchising). Podstawowym elementem jest nałożony przez Komisję obowiązek ujawniania wszelkich informacji istotnych dla prowadzenia przedsiębiorstwa na zasadach franchisingu, tzw. disclosure. Ujawnienia wymagają m.in. informacje dotyczące dyrektorów i innych pracowników zarządzających firmą dawcy (ich doświadczenie zawodowe, ewentualne przeszłe bankructwa) finansów, nieruchomości, wyposażenia przedsiębiorstwa, wszelkich płatności, obecnej i przewidywanej wielkości sprzedaży i dochodów, a w szczególności opis koncepcji prowadzenia działalności. Oprócz tego niektóre ze stanów (np. wspomniana wyżej Kalifornia) przyjęły osobne uregulowania, które oczywiście podporządkowane są rozporządzeniu FTC.

Wybór prawa rządzącego umową zależy od uzgodnień między dawcą a biorcą. W większości przypadków najkorzystniejszy jest wybór prawa lokalnego w kraju biorcy. Prowadzi on przedsiębiorstwo na własny rachunek (choć pod nazwą dawcy), jest właścicielem firmy, tak więc w przypadku jakichkolwiek sporów w trakcie prowadzonej przez niego działalności, nie ma wątpliwości, że wolałby, aby sprawa oparła się na prawodawstwie jego kraju. Niekiedy jednak może się zdarzyć, że kraj biorcy ma sytuację prawną na tyle nie uregulowaną w zakresie umów franchisingowych, że korzystniejszy będzie wybór prawa kraju dawcy.

Z podobnym problemem spotkamy się w przypadku klauzuli arbitrażowej zawartej w umowie. Dzięki zastosowaniu tej klauzuli strona nie naraża się na rozstrzyganie spraw przed obcym sądem – dozwolony jest wybór prawa własnościowego dla rozstrzygania sporu, jak również wybór sądu (sąd polski może rozstrzygać według prawa obcego – powołuje on biegłych w tym prawie). Sprawę rozstrzyga sąd polubowny lub Sąd Arbitrażowy przy Krajowej Izbie Gospodarczej. Obowiązuje jednomyślność. Sąd państwowy może uchylić wyrok, jedynie jeśli pojawiły się uchybienia formalne. Arbitraż może być stosowany w krajach należących do Konwencji Nowojorskiej (Polska należy do Konwencji). Klauzula określa jakie spory będą rozstrzygane, wg jakiej procedury, jaki sąd polubowny, miejsce arbitrażu, zasady nominacji arbitrów. Może zostać zastosowana klauzula alternatywna: powód może zamiast zastosowania arbitrażu wstąpić na drogę sądową.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *