Trzy podstawowe typy ugrupowań kapitałowych

Ugrupowanie koncernowe charakteryzuje się tym, że spółka zarządzająca ugrupowaniem posiada ponad 50% akcji w każdej ze spółek „córek”. Równocześnie w jakimś stopniu zarządza nimi, spełniając jednak na ich rzecz pewne funkcje natury podstawowej, strategicznej oraz usługowej, pozostawiając im całą działalność operacyjną (spółki „córki” realizują właściwe im zadania podstawowe, mają własną, zyskowo twórczą domenę przedmiotową). W przypadku ugrupowania koncernowego spółka zarządzająca posiada zasadniczo dwa źródła dochodów. Pierwszym z nich są dochody uzyskiwane z własnej działalności, którą sama prowadzi (np. bezpośrednio podlega jej jakiś oddział), a drugim – dywidendy pobierane od spółek „córek”.

Ugrupowanie holdingowe różni się tym od koncernowego, że spółka zarządzająca ugrupowaniem nie spełnia względem oddziałów stanowiących spółki „córki” żadnych funkcji o charakterze pierwotnym, podstawowym, dotyczących działalności operacyjnej. Sama nie prowadzi również działalności podstawowej, a jedynym źródłem jej dochodów są dywidendy uzyskane od spółek „córek”.

Grupa kapitałowa różni się od ugrupowania holdingowego tym, że jej udział kapitałowy w spółkach „córkach” stanowi mniej niż 50% akcji. Zaprezentowane możliwe typy struktur organizacyjnych banków mają uświadomić, jak różnorodna może być ich forma. Forma ta powinna być dobrana do wewnętrznych warunków funkcjonowania banków. Można skonstatować, że nie ma lepszych lub gorszych rozwiązań strukturalnych banków, są tylko właściwie lub niewłaściwie stosowane. Struktura organizacyjna jest zawsze funkcją warunków, w jakich działa bank, oraz przyjętej koncepcji zarządzania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *