Artykuły biznesowe, finansowe, z ekonomii. Zabdaj o swoją Spółka zoo !

Kompetencje głównych specjalistów

W praktyce polskiej spotkać można trzy różne modele stanowisk głównych specjalistów. Pierwszy, dominujący w większych przedsiębiorstwach przemysłowych, nadaje temu stanowisku w Istocie status wysokiego rangą menedżera II poziomu kierowania. Główni specjaliści są tu, w pełnym tego słowa znaczeniu, menedżerami, najważniejszymi po dyrektorach pionów (zastępcach dyrektora firmy). Kierują oni najczęściej dość dużymi strukturami i wieloma ludźmi. Znaczną część ich czasu zabierają interesanci, telefony, poczta, narady, sprawy organizacyjne.

Model drugi jest charakterystyczny dla sfery budżetowej (zwłaszcza dla ministerstw). Tutaj główny specjalista jest jedynie „mądrzejszym specjalistą”, który może koordynować pracą kilku ludzi, może też jednak pracować sam. Ranga tego stanowiska jest stosunkowo niska (niższa od osób pełniących jakiekolwiek funkcje kierownicze), a możliwości dokonania czegoś większego – minimalne.

Model trzeci wiąże się z kierowaniem projektami, wyrobami bądź rynkami w nowszych (nie polskich, jeśli chodzi o genezę) koncepcjach zarządzania. Model ten zaczyna powoli upowszechniać się również u nas pod wpływem praktyki firm zagranicznych w Polsce i joint ventures, a także pod wpływem literatury.

Dwa pierwsze modele głównego specjalisty są, moim zdaniem, zdecydowanie niedobre. W przypadku pierwszym główny specjalista jest jeszcze jednym stanowiskiem oddanym na pastwę molocha biurokracji. Nawet ludzie o wybitnych kompetencjach i bardzo kreatywni w modelu tym „urzędniczeją” – w najgorszym tego słowa znaczeniu – z oczywistą szkodą dla unowocześniania różnych dziedzin działalności firmy, zarządzania zmianami, restrukturyzacji i innych naprawdę ważnych spraw wymagających szczególnego wysiłku intelektualnego, na które nie starcza już im czasu i sił.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.